Ο μαγικός καθρέφτης

Υπάρχει ένα παλιό Ισπανικό παραμύθι, που μιλάει για έναν μαγικό καθρέφτη. Σ’ ένα βασίλειο ζούσε ένας βασιλιάς, που ήθελε να παντρευτεί. Όμως δεν ήξερε πώς να διαλέξει την κατάλληλη κοπέλα. Μια μέρα ο κουρέας του αποφάσισε να τον βοηθήσει. Έφερε στο παλάτι έναν υπέροχο χρυσοστόλιστο καθρέφτη και εξήγησε σε όλους ότι είναι μαγικός… μέσα σ’ αυτόν καθρεφτίζεται εκτός από το είδωλο του ανθρώπου και όλα του τα ελαττώματα, σαν λεκές που θαμπώνει το κρύσταλλο. Κάθε κοπέλα που θα ήθελε να θεωρηθεί υποψήφια νύφη θα έπρεπε να σταθεί να καθρεφτιστεί μέσα του, για να μπορέσει ο βασιλιάς να κρίνει ποια είναι η κατάλληλη. Μήνες πέρασαν, κι ύστερα χρόνια, και καμιά κοπέλα δεν τολμούσε να σταθεί μπροστά στον μαγικό καθρέφτη. Βασιλοπούλες, πριγκηπέσες, κόρες καλών οικογενειών, αλλά και κόρες αστών, ντόπιες και ξένες, έμαθαν για τον καθρέφτη, αλλά καμιά δεν τολμούσε να σταθεί μπροστά του. Κι ο βασιλιάς συνέχιζε να ζει μόνος του και να λαχταράει μια σύντροφο στη ζωή του. Μέχρι που μια μέρα εμφανίστηκε μια απλή κοπέλα, μια βοσκοπούλα. Αυτή, αφού πρώτα είπε απλά και φυσικά όσα θεωρούσε αρνητικά για την ζωή της και τον χαρακτήρα της, όσα λάθη ήξερε ότι έκανε, όσα άσχημα γνώριζε, με θάρρος και ειλικρίνεια, πήγε και στάθηκε μπροστά στον καθρέφτη… κι ο καθρέφτης, λαμπερός και καθαρός καθρέφτισε μόνο το όμορφο της είδωλο! Δεν υπήρχε καμιά μαγεία σε κείνον τον καθρέφτη… Υπήρχε μόνο ο φόβος της έκθεσης, η έλλειψη αυτογνωσίας, η προσποίηση και οι καθωσπρέπει μάσκες, που εμπόδισαν τις κοπέλες να διεκδικήσουν τον θρόνο! Όπως εμποδίζουν κι εμάς… Ας σκεφτούμε λίγο: πόσες φορές στη ζωή μας χάσαμε ευκαιρίες για επιτυχία, για ευτυχία, για χαρά, εξαιτίας του φόβου μας να εκτεθούμε, να αφήσουμε τους άλλους να μας γνωρίσουν; Πόσες φορές αρνηθήκαμε να τολμήσουμε μόνο και μόνο επειδή δεν γνωρίζαμε τις πραγματικές μας ικανότητες; Πόσες φορές κρυφτήκαμε πίσω από μάσκες που θεωρούσαμε ωραίες και αποδεκτές, χάνοντας την ευκαιρία για αληθινές και ουσιαστικές σχέσεις; Πόσες φορές δεν θυμώσαμε με τον εαυτό μας, δεν ντραπήκαμε για τον εαυτό μας, δεν μισήσαμε τον εαυτό μας… έναν εαυτό που καλά – καλά δεν γνωρίζουμε;